Waar begin je als je gaat trouwen en je zelf de Love & Marriage Beurs organiseert?

Deze vraag zal Kim Brock, beursmanager van de Love & Marriage Beurzen, zich vast hebben afgevraagd toen ze ten huwelijk werd gevraagd. Het antwoord is inmiddels bekend…..je vertrekt naar het buitenland voor de grote dag!

Kim houdt een blog bij van alle voorbereidingen en jullie kunnen met haar meelezen.

16-4-2010
Ja, echt waar, het is zover. Ik heb er even over na moeten denken maar uiteindelijk toch besloten om te beginnen met schrijven.
En waar schrijven we dan over? Over de voorbereidingen van onze D-Day natuurlijk!
Inmiddels volop aan het aftellen naar onze bruiloft, druk met alle voorbereidingen, nog veel drukker met alle complottheorieën over het vrijgezellenfeest dat er toch echt aan gaat komen, en een overvolle sociale agenda. Kortom DRUK DRUK DRUK. Maar goed, dat klinkt vast niet onbekend, toch?
Laten we beginnen bij het begin. Jaren geleden al besloten dat als we ooit zouden trouwen, dat we dat op een bounty eiland zouden doen, en dan just the 2 of us. 3 Jaar geleden bedachten we dat we dan toch echt de stap gingen wagen, en manlief vroeg me dapper ten huwelijk, op Extrema, omringd door al onze vrienden. Geweldig!
In 2009 aangekondigd dat het dan toch echt zou gaan gebeuren in juni 2010. En toen begon het regelen. Het zou Maleisië worden. Maar ook Maleisië heeft heel veel bounty eilanden. Toen begon de zoektocht naar een eiland wat zou voldoen aan onze eisen: een hoog bounty gehalte, dus parelwit strand, helderblauw water, palmbomen en heeel veel zon. Daarnaast bereisbaar voor vrienden en familie die naar de andere kant van de wereld willen afreizen om bij ons te zijn op D-day. Genoeg te beleven op het eiland, aangezien iedereen er zijn of haar vakantie aan vastplakt..
Je zou zeggen, moet goed te doen zijn, een bestemming uitzoeken met deze eisen. Viel dat even tegen. Alle reisboeken over Maleisië in huis gehaald, compleet doorgespit en nog niet overtuigd. Want ja, je weet, hoe meer toeristische voorzieningen, hoe lager het bounty-gehalte. En probeer maar eens een bounty-gevoel te evenaren vanaf plaatjes en verhalen in een reisboek.
Uiteindelijk is het Langkawi geworden.

19-4-2010
Na veel wikken en wegen is het Langkawi geworden. Makkelijk bereisbaar, veel resorts, genoeg te beleven en strand, heel veel strand. Maar dan begint het echte zoekwerk pas. Want ja, een eiland uitzoeken is één ding, maar een resort uitkiezen waar D-Day moet gaan plaatsvinden, en een beslissing maken op basis van een aantal fotos op een website, is een heel ander ding. Probeer maar eens een Wow-gevoel te krijgen als je naar een foto van een resort kijkt. Alle resorts zien er op de fotos fantastisch uit. Langkawi blijkt zo’n 22 resorts te hebben, verspreid over het eiland. Tja aan welke kant van het eiland wil je zitten? Weet ik veel denk je dan, als er maar palmbomen zijn, een tropisch wit zandstrand, een blauwe zee en een leuk resort. Tja, maar zo zijn ze allemaal.
Keer op keer alle resorts bekijken en wegstrepen. Uiteindelijk is het half februari en hebben we eindelijk het aantal resorts kunnen wegstrepen tot 5. Van de 5 blijven er uiteindelijk 2 over waar we een informatie aanvraag gaan neerleggen. 1 is torenhoog favoriet en de ander een heel goed alternatief.
Gelukkig, de favoriet stuurt binnen een dag een email terug.
Dat is het begin van 2 weken over en weer mailen. Door het tijdsverschil kun je maar 1 mail per dag sturen en beantwoord krijgen. Zoals ik al zei, 2 lange weken over en weer mailen over de mogelijkheden, de prijsonderhandeling, het programma, etcetera etcetera. Eindelijk is het zover en zijn we eruit, dit resort gaat het worden, hier gaan wij trouwen, YES EINDELIJK! het feest kan beginnen.
Net als we iedereen hebben ingelicht over het resort, krijgen we een discussie met het hotel over de betaling ervan. Die discussie loopt zo hoog op dat ik uiteindelijk een email stuur met de woorden ‘the deal is off’. Dag euforisch geval, hallo ik-zit-ff-in-zak-en-as gevoel.
Daar zit je dan, goed en wel 3 maanden voor je bruiloft en alles lijkt in duigen te vallen. Het andere resort heeft nooit meer gereageerd op onze info aanvraag en alle andere resorts voldeden gewoonweg niet. Jeetje, en nu?
Gelukkig komt anderhalve dag later het verlossende mailtje, ze gaan akkoord met onze voorwaarden! Tranen van blijdschap en helemaal door het dolle heen kunnen we toch verder met onze planning.
Volgende stap: de uitnodigingen maken.
Mensen die ons een beetje kennen, weten inmiddels dat alles bij ons anders moet, buiten het gebaande pad om. Dus een standaard trouwkaart komt er bij ons niet. We zijn een heel weekend bezig geweest met de uitnodigingen maar wat zijn ze geweldig geworden (aldus een trotse fabrikant haha).
4 Lege champagneflessen verzameld, gevuld met een laagje zeezand. Hierin wat schelpjes, een palmboompje, parasolletje, 2 strandballen en een bruidspaartje. Op de hals van de fles een etiket met een foto van ons tweeën. De stop op de fles is gemaakt van een kurk met hierop een schelp. Dit alles in een houten wijnkistje met een roze strik eromheen. Tja, toppunt van creativiteit, denk je niet?
Maar, er komt nog meer, de uitnodiging natuurlijk. Ziet eruit als de voorkant van een krant, afgedrukt op wit satijnen A4 papier. Compleet met artikeltjes over ons, het resort, het dagprogramma en het eiland. Opgerold, witte strik eromheen en in de fles. Plaatje compleet.
Als ik daar nu op terugkijk, was het maken van de uitnodiging minstens zo leuk als het langsbrengen ervan bij onze beste vrienden, die met ons meegaan naar Maleisië

23-4-2010
Bij de voorbereidingen voor een bruiloft hoort natuurlijk ook een vrijgezellenfeest. Zodra de trouwdatum en -locatie bekend waren, gingen mijn vriendinnen enthousiast aan de slag.
Al tijdens oud&nieuw wist een dronken vriendin me te vertellen dat ze iets heeeeeel erg leuks voor me in petto hadden, waarop de andere meiden haar snel bij me weghaalden. Daarna hebben we er een hele tijd niets van gehoord tot….. 1 april. Manlief werd die dag gebeld door een vriend met de boodschap dat hij binnenkort op reis zou gaan en daarvoor een koffertje moest klaarzetten en dat hij zeer binnenkort zou worden gebeld over de inhoud. Haha, dachten wij, dat zal wel. Op 1e paasdag kreeg ik een smsje van een vriendin met de tekst
“je zult de komende tijd een reis gaan maken en daarvoor moet je een koffer klaarzetten. Stop hierin alvast de volgende zaken: zonnebril, bikini, slippers, zwarte en witte pumps, kousen, paraplu, snoeischaar, theedoek, en een mooi setje (of meer mag ook). De komende weken zal er telkens contact worden opgenomen over de verdere inhoud van de koffer! ZORG DAT JE BEREID BENT!
Hahahah, ik kwam niet meer bij want ik had dus al meteen een waslijst aan spullen voor mijn koffertje. 2 Dagen later kwam er weer één:
“Dag lieve kim zoals je weet heb je een koffertje nodig binnenkort. Daar moet nu ook een oranje kledingstuk in komen en een oranje accessoire. Zo ook een skibril, duikbril, warme handschoenen, bidon, badlaken, sjaal, grote ketting. Niet vergeten he?”
Tja, wat moet je hier nu van denken? Veel tijd om erover na te denken had ik niet, want een dag later kwam er nog een smsje:
“Neem ook het volgende mee in je koffertje: teenslippers, licht zomerjurkje, iets kinky’s en je batman outfit!”
Nu was ik het spoor helemaal bijster. Wat hebben mijn lieve vriendinnetjes voor mij in petto dat ik dit allemaal mee moet nemen? En waar haal ik een weekendtas vandaan die zo groot is dat alles erin past? En aangezien ik nog niet van alle meiden een sms had gehad, kon het alleen maar meer worden.
Een koffer heb ik niet en mijn weekendtas is lang niet groot genoeg. Ineens had ik een idee, op zolder stond nog een enorme duiktas. Dus, duikspullen eruit, alle spullen van het lijstje erin. Want ja, het koffertje moet ten alle tijde klaarstaan.
Maar waar haal ik alles vandaan? Gelukkig heb ik 2 enthousiaste kamergenoten/ collega’s die me maar al te graag wilde helpen met een skibril en oranje outfit. Gelukkig, alles compleet dacht ik. Maar toen kwam het 4e smsje:
“Kim gaat op vakantie en neemt mee: blokfluit, verrekijker, afstandsbediening van een tv of stereo!”
Aj, hoe kom ik nu aan een blokfluit en een verrekijker? Toevallig moest ik langs mijn ouders. En ja hoor, ik mocht mijn vader’s verrekijker meenemen als ik plechtig zou beloven dat hij heel terug zou komen. Tja, en die blokfluit? Gelukkig heeft mijn zus 2 schatjes van kinderen en in hun box met speelgoed zat een klein blokfluitje. Kids bedankt, jullie maken tante Kim erg blij!
2 weken geleden kwamen er vrienden logeren en ja hoor, wat dacht je, zij hadden een briefje bij zich met nog meer inhoud:
“paspoort, duiklogboek, spaarpotje met inhoud, mooie sjaal, fles bubbels, zomerjurkje”.
Inmiddels zit mijn tas overvol. In het 1e smsje stond dat ik ook meerdere setjes mocht meenemen dus, zo ijdel als ik ben, heb ik de hele tas volgemikt.
Door al die smsjes draaien mijn hersenen al weken overuren. WAT GAAN WE IN HEMELSNAAM DOEN EN WANNEER?
We hebben er inmiddels al zoveel complottheorieën op losgelaten, op wat we gaan doen, waar we naar toe gaan en vooral wanneer het zal zijn.
Had ik eindelijk een theorie die stond als een huis, stort die compleet in elkaar.
Echt, 1 ding moet ik ze meegeven, meiden, jullie doen dit fantastisch!
Ik heb echt totaal geen idee meer wanneer de dag is. Jullie hebben je doel bereikt, ik ben het spoor bijster en ik zie overal spoken. Alles wat mensen nu tegen me zeggen, analyseer ik wel 100x om te checken of er wat achter zit. En mijn collega’s? Die heb ik inmiddels gek gemaakt, die zijn net zo nieuwsgierig en enthousiast als ik.